Η Τράιλος ήταν Βισαλτική πόλη, που κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, στα τέλη του 5ου π. X. αιώνα, γνώρισε μεγάλη ακμή. Η μεγάλη νομισματική παραγωγή της περιόδου εκείνης, δείχνει την ευημερία της πόλης. Η Τράιλος δέσποζε σε απέραντες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, με τις οποίες η ιστορία της ήταν στενά συνδεδεμένη. Σε αυτές της εκτάσεις, πολύ πριν την περίοδο ακμής της, κρυβόταν το παρελθόν της πόλης, που ήταν το ίδιο ακμαίο.
Η Τράιλος βρίσκονταν πάντα κάτω από τον έλεγχο των Βισαλτών. Μέρος του πληθυσμού της, από τον 7ο π. X. αιώνα, ήταν Χαλκιδαίοι , που βρέθηκαν εκεί για τα εύφορα εδάφη της περιοχής. Πρώτοι αυτοί και με αφορμή τον ολοένα και περισσότερο αυξανόμενο πληθυσμό του Παγγαίου, αντιλήφθηκαν την αξία των γεωργικών προϊόντων. Ίδρυσαν λοιπόν μεγάλη κληρουχία (ΤΡΙΗ), μέρος της οποίας ήταν τα εδάφη της Τραίλου (χάρτης). Αυτή ήταν η αρχαιότερη κληρουχία, που η ύπαρξή της αποδεικνύεται νομισματικά. Πολύ αργότερα, από την γειτονική Άργιλο, ήρθαν Άνδριοι και Κορίνθιοι αναζητώντας εκεί καλύτερη τύχη.
Οι συσχετισμοί θα αλλάξουν, με τη σύναψη συμμαχίας Βισαλτών – Αθηναίων (453 π.Χ.). Οι Χαλκιδαίοι θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη Βισαλτία και στη θέση της ΤΡΙΗ, ο Περικλής στέλνοντας 1000 κληρούχους, θα ιδρύσει τη ΒΡΕΑ.
Το τέλος του πελοποννησιακού πολέμου, βρήκε Αθηναίους και Βισάλτες στο στρατόπεδο των ηττημένων. Αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι Άνδριοι και Κορίνθιοι, που τουλάχιστον 100 χρόνια ήταν στην Τράιλο, για να βγούνε στο προσκήνιο αθέμιτα. Η τριακονταετής περίοδος που θα ακολουθήσει, πρόβαλλε την πόλη νομισματικά, κάνοντάς την γνωστή έως σήμερα. Είναι βέβαιο ότι Άνδριοι και Κορίνθιοι, ξεχνώντας ότι βρίσκονταν σε εδάφη των Βισαλτών, δεν φέρθηκαν καλά σ’ αυτούς. Όταν το 380 π.Χ. περίπου, οι Βισάλτες ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, μη ξεχνώντας αυτό θα καταστρέψουν την πόλη, η οποία ποτέ ξανά δεν κατοικήθηκε!
